Escape the Playground

O oyun alanını hatırlıyorsun. Güneş sıcaktı. Salıncaklar gıcırdıyordu. Çocuklar durup dinlersen garip şeyler söylüyorlardı. Sonra görüntü yırtıldı.

Işıklar geri döndüğünde, oyun alanı olmaması gereken yönlere uzanıyor. Olmayan yerlerde duvarlar. Kum havuzunun olduğu yerde koridorlar. Çocuklar gitti, yerlerini karanlıkta kendi kurallarıyla hareket eden altı şey aldı. Biri hızlı. Biri sabırlı. Biri hile yapıyor. Biri gerçek sesini dinliyor. Teneffüse tekrar hoş geldin.

Yaratıklar labirentte pusu kuruyor ve hiçbiri aynı şekilde hile yapmıyor. Uzun olanı sesi takip edip yolunu kesiyor. Hareketsiz olan sadece bakışların arasındaki boşluklarda hareket ediyor. Hayalet el feneri ışınlarını katı duvarlardan geçerek takip ediyor — ışığı söndür ya da ışınla yak, senin kararın. Arayan ona kadar sayıp çoğalıyor. Sandalye kapmaca ölümüne oynanıyor. Ve onlardan biri şu anda mikrofonundan dinliyor, birinin "neredesin" diye fısıldamasını bekliyor.

Anahtarlar labirentin üzerinde ışık sütunları olarak yükseliyor. Onları kap, kapıyı aç ve dev oyun evi kilitlenmeden önce koş. Yakalanırsan bir kafeste uyanırsın — zamanlı bir kaçış ya da bir arkadaşın kurtarması, ölüm ekranı değil. Kaçmayı başarırsan güneşli oyun alanına geri dönersin. Aynı salıncaklar. Aynı çocuklar. Farklı bir kabus.

Yakınlık sesli sohbet, fısıldanan planının tam olarak ses motorunun izin verdiği kadar ulaşması demek — ve altı yaratıktan biri her zaman dinliyor. Bir uyarı bağır ve bir arkadaşını kurtar. Bir uyarı bağır ve avcıyı besle. Yakalanan oyuncular ışıkları titretebilen ve nesneleri itebilen poltergeistlere dönüşür — yardım eder ya da musallat olur. Çıkış kapısı zamanlayıcıyla kapanır. Bazı kollar kilitli bir kapının yanlış tarafında.