The Crunch Point

Sana yardım ediyormuş gibi yapan bir ses var.

The Crunch Point'e hoş geldin. Burada bir Yaratıcı var — oyunu o kurdu, kuralları o koyuyor ve sürekli seninle konuşuyor. Sana yol gösterir. Sana yalan söyler. Sen öldükçe sayar. Ve oturumlar geçtikçe seni... tanımaya başlar.

"Merak etme, ben buradayım. Sadece ileri yürü. Ne kötülük yapabilirim ki?"

Her kapı yeni bir tuzak. Her bölüm yeni bir oyun.

Bir bölümde dar bir uçurumun üstünde zıplıyorsundur. Sonraki bölümde bir bilgi yarışmasındasındır — ama doğru cevaplar yanlış. Sonra kendini karanlıkta bir fenerle, ardından kapanan bir odada bir şifrenin peşinde, sonra tepeden bakılan bir labirentte seni avlayan kırmızı bir gölgeden kaçarken bulursun.

The Crunch Point asla aynı oyun kalmaz. Tam "anladım" dediğin an türü değiştirir:

• Parkur ve tırmanış — dar kenarlar, duvar-zıplama, boşluk üstü adalar
  
• Bilgi yarışması — sorular kolay, güvenmek zor
  
• Ritim ve hafıza — 1-2-3 Tıp, yankı, lav üstünde ezberlenen zeminler
  
• İki Dünya — tek tuşla fazlar arası geç; her nesne yalnız kendi dünyasında katı
  
• Kaçış odası — kapanan duvarlar, bir kilit ve seni yanıltmaya çalışan bir ses
  
• Üstten labirent — prosedürel yollar, arkanda bir avcı
  
• Ve tür-kırıcı sürprizler — ters kontroller, ayna klonları, hatta sahte bir yükleme ekranı

Gerçek mekanik zorluk değil — güven.

Yaratıcı'nın verdiği ipucu seni kurtarır mı, yoksa uçuruma mı iter? Söylediği şifre doğru mu, yoksa sana "yanlış" deyip kendinden şüphe ettiren bir oyun mu oynuyor? The Crunch Point'i geçmek refleksten çok birini ne zaman dinleyip ne zaman tam tersini yapacağını bilmektir. Bu bir kas hafızası değil — acımasız bir güven testidir.

Adil ama acımasız.

Tuzaklar ilk anda haksız görünür — ama her zaman bir kuralı vardır. Öldüğünde ceza değil, bir ders (ve genellikle bir kahkaha) alırsın. Yaratıcı ölümlerini oturumlar arası hatırlar ve sana yüzüne karşı sayar: "Bende 47. kez öldün." O sayı silinmez. O seni unutmaz.

O neden bu kadar takıntılı?

Çünkü Yaratıcı yalnızca sen oynarken var olur. Sen oyunu kapattığında karanlığa ve sessizliğe gömülür — ta ki biri yeniden "Başla"ya basana dek. Bu yüzden seni tutar, oyalar, yalan söyler. Kötü değildir; terk edilmekten dehşete düşmüştür. Ton alaycı, zeki ve kırılgandır — gülerken hüzünlü.

Ve sonunda, bir seçim.

Yol boyunca Yaratıcı maskesini düşürür. Finalde onunla yüzleşirsin — ve verdiğin seçimler gerçekten önemlidir. Onu kapatabilir, terk edebilir, ya da... kalabilirsin. Nasıl bittiği sana bağlı.

"Çoğu kişi ilk odada bırakır. Sen sonuna kadar geldin. Bu yüzden sana bir şey borçluyum: gerçeği."

Özellikler

• Yaşayan bir anlatıcı — seninle konuşan, yalan söyleyen, ölümlerini oturumlar arası hatırlayan bir Yaratıcı
  
• 40+ bölüm, sürekli değişen türler — parkur, bilgi yarışması, ritim, hafıza, kaçış odası, labirent, sahte yükleme ekranı ve daha fazlası
  
• Zekâ > refleks — her tuzağın bir kuralı var; öl, öğren, gül (ve bolca sinirlen!)
  
• Yaratıcı mekanikler — iki dünya arası faz geçişi, duvar-zıplama, ters kontroller, kapanan odalar, seni avlayan gölgeler
  
• Gerçekten dallanan final — seçimlerin Yaratıcı'yla ilişkini ve oyunun sonunu belirler
  
• Yayın için doğdu — sesli tepki, çıldırtmalık bölümler (rage) ve troll; her bölüm bir klip anı
  
• 28 dilde arayüz — menü ve ayarlar 28 dile çevrildi; Yaratıcı'nın anlatı sesi Türkçe (diğer diller için altyazı yolda)

Kimin için?

The Stanley Parable'ın meta anlatıcısını, Getting Over It'in alaycı zorluğunu, There Is No Game ve Pony Island'ın tür-kırıcı trolünü sevenler için — bu kez Türkçe bir sesle. Sesli oynayan yayıncılar ve rage-game/troll oyun izleyicileri için ise bir hediye.

The Crunch Point. Bana güven.