Hunt: Showdown 1896 - Bound by Blood

Bu DLC bir Avcı, üç Silah, bir Tüketilebilir, bir Avatar ve bir Çerçeve içerir:

- Cadının Çırağı (Avcı)

- Zehirli Tohum (Mosin-Nagant)

- Yüzeysel Güzellik (Sparks Tabanca) (Sparks Tabanca Susturuculu)

- Beyaz Tilki (Cephane Kutusu)

- Cadının Çırağı (Avatar)

- Cadının Çırağı (Çerçeve)

Cadının Çırağı

Sophie Laurent, içindeki canavarı herkesten saklayarak geçirdiği bir ömürden sonra Lynch gibi azametli ve tehlikeli birinin dikkatini çekmiş olmaktan ötürü büyük heyecan duyuyordu. Damarları artık Yozlaşmış kanla dolu olan Cadının Çırağı, akıl hocasını kendisinden öncekiler gibi hayal kırıklığına uğratmaktansa ölmeyi tercih ederdi.

Zehirli Tohum

Lynch'in serumu melun bir yaratık peydahladı belki, lakin muazzam bir ihtişamla filizlenen habis bir tohum misali kadının aklına girip onu ilk adımı atmaya ikna eden kişi bizzat Cadının Çırağı'ydı. Bu nadide Mosin-Nagant, ona sahip olduğu nüfuzun gücünü hatırlatır.

Yüzeysel Güzellik

Dış güzellik yüzeyseldir ama gerçek çirkinlik kemiğe kadar işler. Cadının Çırağı bunun yaşayan bir örneğidir: Kurbanlarına dehşet verici ölümler tattırmak için bu tabanca gibi güzel silahlar kullanır. Ne de olsa her kurşun yarası, susuzluğunu dindirecek enfes birer kan pınarıdır.

Beyaz Tilki

Cadının Çırağı serumu içip daha da büyük bir canavara dönüştükten sonra Lynch, kanlı davalarının güzelliğini kutsamak için ona bir ekipman seti hediye etti. Bu Cephane Kutusu, ona avcı içgüdülerini hem zarafetle hem de yırtıcı bir vahşetle kucaklaması gerektiğini hatırlatıyor.

Sophie Laurent, tüm hayatı boyunca imajını kolaylıkla korudu: Uysal, sevimli ve zararsız bir kız. Gittiği özel Katolik okulunda Sophie'nin akranlarının ve öğretmenlerinin başına felaket üstüne felaket gelirken bile öz annesi dahi kimse hakikati sezememişti. Sophie için tüm bu "kazalar" eğlencenin ta kendisiydi. İşin en güzel yanı da hiç kimsenin onun böylesi bir kötülüğe muktedir olabileceğinden şüphelenmeyecek olmasıydı. Şüphe oklarını kendi gözünde cezayı hak edenlerin üzerine doğrultmak Sophie'yi heyecanlandırıyordu; tıpkı Mary Shelley'nin yeteneksiz bir iblis olduğunu söyleyen öğrenciye ya da boş kafalı kızları el üstünde tutan o öğretmene yaptığı gibi. İthamlar boşa çıksa dahi kurbanlarının çırpınışını izlemek ona büyük bir haz veriyordu. Hiç kimse, Sophie'nin o yüzeysel güzelliğinin altında neşeyle fokurdayan o habis şerri bir kez olsun fark etmedi.

Ta ki Lynch ile yolları kesişene dek.

Sophie, hiçbir kadının gücü ve şiddeti Lynch gibi kullandığını görmemişti. Kendisinin de aynısını yapabildiğini düşünmek âdeta başını döndürdü. Bu yüzden Sophie, bunca zamandır gizli tuttuğu şeyi dışarı vurma vaktinin geldiğine karar verdi. Lynch'ten öğrenebileceği her şeyi öğrenecekti. Avcıların bu acımasız dünyasında güzelliğin yalnızca yüzeysel olduğunun en ölümcül örneği hâline gelecekti. Ve son olarak, Lynch'in gözüne girmek için elinden gelen her şeyi yapacaktı… Tabii her daim sinsice davranarak Lynch'in zihnine ektiği tüm fikirleri kadının kendi fikri sanmasını sağlayacaktı.

Lynch, Sophie ile tanışmadan çok önce eğittiği ikizlerden nadiren bahsederdi; ancak Sophie, o kırgınlığın ardında can yakan, içini parçalayan bir ihanet yattığını hissetmişti. Lynch'i asla hayal kırıklığına uğratmayacağına dair sessiz bir yemin etti. Yeni akıl hocasının kan serumu şişesini dudaklarına ilk götürdüğünde kafaya dikip içmeden önce bir an bile tereddüt etmedi. Kusursuz bir karanlıkla dolup taşan bu berbat yerin aktif bir parçası olmaya hazırdı.

İşte o an yeni açlıklar ve Sophie'nin ruhunu tutuşturan, dindirilemez bir kan şehveti uyandı. Serum, diğerlerinde olduğu gibi onun görünüşünü pek değiştirmedi; Sophie bunun sebebinin zaten en başından beri yeterince canavarlaştığı için olduğundan şüpheleniyordu. Ama bu durum aslında hoşuna gitmişti. Kendi hayatı için kurduğu o yeni vizyonu tescillemişti zira.

Avcıların yüreğine korku salan bir figür, Yozlaşmanın en ölümcül ikilisinin sadık bir neferi olacaktı artık: Ak saçlı cadı ve onun ak saçlı çırağı.